Je bent een goed mens. Je wil het goedmaken, en je zoekt de fout eerst bij jezelf.

Dat is mooi. Alleen werkt het niet overal.

Jaren geleden zag ik het in mijn eigen relatie gebeuren. Er waren spanningen. Ik deed wat ik dacht dat volwassen was: kalm blijven, geduld hebben, begrip tonen. Maar hoe harder ik mijn best deed, hoe giftiger de sfeer werd.

Het duurde even voor ik doorhad wat er gebeurde. Ik conditioneerde mijn partner. Elke keer dat ik slikte, kreeg de ander hetzelfde signaal: ga maar door zo.

Kijk eens hoe dat meestal loopt. Er is een uitbarsting en jij blijft kalm, want je wil het niet erger maken. Er volgt een verwijt en jij legt uit, want je wil begrepen worden. Er komt een excuus dat eigenlijk geen excuus is, en jij vergeeft.

Elk van die reacties is fatsoenlijk. Samen vormen ze een patroon. En dat patroon leert de ander maar één ding: hier zijn geen gevolgen.

Laat me één ding duidelijk zeggen. Goed zijn is niet de fout. Empathie, geduld, loyaliteit, vergeving, die hou je gewoon. En voor hoe een ander daarop reageert, ben jij niet verantwoordelijk.

De fout zit in wat ontbreekt: kraakheldere grenzen.

Geduldig zijn voor een ander, zonder het eerst voor jezelf te zijn, is solliciteren naar spanningen.

Het verraderlijke is dit. Hoe slechter je behandeld wordt, hoe harder je je best doet. Nog geduldiger, nog begripvoller. Want ergens denk je: als ik maar goed genoeg ben, wordt het weer zoals in het begin.

Dat wordt het niet. Niet omdat jij tekortschiet. Jouw goedheid was nooit het probleem, en dus is ze ook nooit de oplossing.

Wat het je kost, merk je pas later. Je slaapt slechter. Je gaat twijfelen aan jezelf. Je loopt op eieren in je eigen huis. Vrienden zie je minder, want steeds alles uitleggen wordt te vermoeiend.

Het medicijn is niet minder goed worden. Het is je grenzen leren kennen, en ze op tijd en op de juiste manier uitspreken. Niet pas als de emmer overloopt. Ruim daarvoor.

Mijn vuistregel daarbij: eerst informeren, eer men gaat torpederen. Vraag wat er speelt. Zeg daarna helder wat voor jou niet kan. Dat is geen aanval. Dat is duidelijkheid.

Een grens trekken is niet gemeen. Het is de goedheid die je ook jezelf gunt, en het houdt de zelftwijfel buiten de voordeur.

Herken je dat, dat goed blijven het alleen maar erger maakte? Praat er dan over met iemand die niet meteen een oordeel klaar heeft. Een kennismaking duurt 20 tot 30 minuten en verplicht je tot niets.

Danker