Luc was 49, zelfstandig ondernemer, en op papier was er niets mis. Goede omzet, eigen huis en gezond.
Maar zijn relatie stond al maanden op een laag pitje en zijn tienerzoon trok zich meer en meer terug. Hij zei er niets van. Hij loste het op zoals hij alles oploste: 'Hoofd omlaag en maar doorgaan.'
Tot hij op een avond alleen aan de keukentafel zat en het hem ineens raakte. 'Ik heb mijn hele leven gebouwd. Maar ik weet niet meer wie er in dat leven woont.'
Hij meldde zich aan voor een kennismakingsgesprek. Niet omdat hij er klaar voor was, maar omdat hij het niet langer kon negeren.
Wat volgde was geen quick fix. We keken naar de patronen die hij al jaren met zich meedroeg. Naar de overtuigingen die hem sterk hadden gemaakt, maar hem tegelijk hadden afgesneden van de mensen het dichtst bij hem. Naar wie Luc was als hij niet aan het presteren was.
'Ik dacht dat ik hulp nodig had om mijn relatie te redden. Maar wat ik eigenlijk leerde, was hoe ik eindelijk eerlijk met mezelf kon zijn. De rest volgde.'
