Ons leven is een aaneenschakeling van keuzes. Niet meer, niet minder.
Elke dag opnieuw sta je voor die muur. Aan de ene kant het bekende. Comfortabel, voorspelbaar, veilig. Aan de andere kant het onbekende. Onzeker, ongemakkelijk, eng.
En dan komt de angst binnen. Ga ik falen? Ga ik hier spijt van krijgen? Brengt dit me wel wat ik denk dat het me gaat brengen? Ben ik wel goed genoeg? Wat als het niet lukt?
Vragen zonder antwoord. Want die antwoorden bestaan pas nadat je hebt gehandeld. Niet ervoor.
Dus wat doen de meeste mensen? Niks. Ze blijven staan. Ze noemen dat 'nog even afwachten', 'de tijd rijp laten worden', 'eerst nog wat research doen'. Mooie woorden voor hetzelfde ding: niet kiezen.
Maar niet kiezen is ook een keuze. De keuze om te blijven waar je staat.
Op korte termijn voelt dat goed. Geen risico, geen ongemak, geen falen. Op lange termijn is het vaak destructief. De verplichtingen die je ontwijkt stapelen zich op. Ze verdubbelen zowat per dag, en ze worden dwingender. Wat vandaag een keuze was, wordt morgen een verplichting, en overmorgen een crisis.
Dat is een natuurwet. Niets wat je negeert verdwijnt. Het wacht.
Het enige wat een keuze in essentie is: doen of niet doen. That's it. Geen ingewikkelde filosofie, geen zevenstappenplan. Doen of niet doen.
En hier zit de sleutel: zolang je in je eigen verantwoordelijkheid blijft staan, voor de volle honderd procent, en zelf blijft nadenken in plaats van wachten op zekerheid die nooit komt, blijft de lange termijn behapbaar. Niet makkelijk. Behapbaar.
Zodra je die verantwoordelijkheid afgeeft, aan omstandigheden, aan andere mensen, aan 'de tijd', verlies je grip. Dan ben je geen speler meer. Dan ben je passagier.
Kiezen voor het onbekende is nooit zonder angst. Wie dat wel beweert, liegt. Maar angst is geen stopteken. Angst is informatie. Het zegt dat er iets op het spel staat. Dat is precies waarom het de moeite waard is.
Dus de volgende keer dat je voor die muur staat. Bekend of onbekend, comfort of groei, wachten of bewegen. Stel jezelf niet de vraag of je zeker weet dat het gaat lukken. Die vraag heeft geen antwoord.
Stel jezelf de enige vraag die er echt toe doet: doe ik het, of doe ik het niet?
Danker